varzeshi

تمرینات تنفسی کنترل شده از ارکان اساسی بازتوانی پس از بیماری، به ویژه برای افرادی که بیماری‌های تنفسی را پشت سر گذاشته‌اند، محسوب می‌شود. این تمرینات بر پایه تنفس دیافراگمی یا شکمی استوار است که به عنوان طبیعی‌ترین و سالم‌ترین الگوی تنفسی شناخته می‌شود.طوفان بت برخلاف تنفس سطحی سینه‌ای که در دوران بیماری شایع است، تنفس دیافراگمی باعث استفاده بهینه از ظرفیت ریه‌ها می‌شود. این تمرینات را می‌توان در هر وضعیتی که فرد احساس راحتی می‌کند - نشسته، نیمه‌نشسته یا حتی درازکش - انجام داد، که این ویژگی آن را برای بیماران ضعیف نیز مناسب می‌سازد.

برای شروع تمرینات تنفسی، یکی از دست‌ها را روی شکم و دست دیگر را روی سینه قرار دهید. از طریق بینی به آرامی نفس بکشید و توجه کنید که دست روی شکم باید بالا بیاید، در حالی که دست روی سینه تقریباً ثابت بماند. پس از ۳ تا ۴ ثانیه نگه داشتن نفس، به آرامی و از طریق دهان عمل بازدم را انجام دهید، طوری که گویی شمعی را آرام فوت می‌کنید. این چرخه را ۵ تا ۷ بار تکرار کنید. این تمرینات نه تنها به پاکسازی ریه‌ها از ترشحات کمک می‌کنند، بلکه اکسیژن‌رسانی به بافت‌های بدن را نیز بهبود می‌بخشند. بهترین زمان برای انجام این تمرینات معمولاً صبح پس از بیدار شدن (قبل از صبحانه) و شب قبل از خواب است.

در صورت بروز علائمی مانند سرفه‌های مکرر، سرگیجه یا ناراحتی قفسه سینه، باید فوراً تمرین را متوقف کرد و با پزشک مشورت نمود. برای افزایش تأثیر این تمرینات، می‌توان آن‌ها را با حرکات کششی بسیار ملایم ترکیب کرد. به عنوان مثال، هنگام دم دست‌ها را به آرامی به طرفین باز کنید و هنگام بازدم آن‌ها را به آرامی جمع نمایید. استفاده از ابزارهای ساده مانند بالن‌های کوچک یا فوت کردن نی در لیوان آب می‌تواند به انجام مؤثرتر تمرینات کمک کند. تنفس عمیق همچنین می‌تواند قبل از خواب به آرامش و بهبود کیفیت خواب کمک نماید.

فواید این تمرینات فراتر از بهبود عملکرد ریوی است. تمرینات منظم تنفسی می‌توانند به کاهش قابل توجه استرس و اضطراب که معمولاً همراه با دوره نقاهت هستند، کمک کنند. این تمرینات همچنین به بهبود وضعیت قامت و تقویت عضلات تنفسی کمک می‌نمایند. برای بیمارانی که دوره نقاهت پس از کووید-۱۹ یا سایر بیماری‌های ریوی را می‌گذرانند، این تمرینات از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. با پیشرفت بهبودی، می‌توان مدت و شدت تمرینات را افزایش داد و حتی از دستگاه‌های incentive spirometry تحت نظر پزشک استفاده کرد. ثبت پیشرفت‌ها و تعداد تنفس‌ها می‌تواند به مشاهده بهبود تدریجی عملکرد ریوی کمک کند. این تمرینات ساده اما مؤثر می‌توانند پایه‌ای برای بازگشت به فعالیت‌های روزمره و ورزش‌های هوازی در آینده باشند.